De ijzige oostenwind.

De ijzige oostenwind
Brengt vorst in de lucht
De duisternis omhult
Weer een nieuwe nacht
Moeder natuur wacht
Geduldig
Haar tijd zal weer komen
Al verliest ze voor even
Haar pracht
Nimmer haar kracht
Onderschat
Niet
De wil
Te leven
Voor wie niet kan weerstaan
Is het beven
En buigen
De zorg niet te breken
Door de duistere macht
De koude hartenlozen
Die niet geven
Om wereld
Of leven
Verliezen
Uiteindelijk de slag
De strijd om het leven
Gelijk voor allen
In heden
En verleden
Komen samen
De geesten der groten
De ziel van de wereld
Zal spreken
En de storm zal verstommen
Gaan liggen
En komen tot bedaren
De opstandigen tot inkeer
Gebracht
Door het weten
De hemel is aarde
En de hel is slechts leven
Als of je zou bestaan
Om te vergaan
En daarom vernietigd
Het kwaad
Zo zichzelf
Van niets bewust
Dan van de dood
Die is slechts de schijn
Van het leven
Benomen
Door heiligheid bedrogen
Geesten
Die wanen verkopen
Verkwanselen hun ziel
Verstoken van licht
Zien zij slechts het duister
In het leven
Zonder zicht.
©

De Chaos.

De chaos
In mijn hoofd
Ongeordend
Stromen
De gedachten
Weg
Als een vloedgolf
Overspoelen
De emoties
Alle rationaliteit
Verloren
Verstild
Bevroren
Gevangen
In het ijs
Van gestolde gevoelens
Vastgevroren beleving
Uit de tijd
Getild
Zwaar
Het beleven
Opnieuw
Van wat was
Een leven
In een droom
De dag
In nacht
Gekeerd
Omgekeerd
In het leven
De droom
Die nooit was
De weg
Nooit was
Wat
Was beloofd
Is uitgekomen
De knop
Ontluikt
Doet herleven
De hoop
Gebaand
De weg
Door duistere tijden
Het licht
Steeds blijven volgen
Gedragen
Door de wind
De wil
Mezelf
Te bevrijden
Te zijn
Slechts
Wie ik ben
Is al
Wat ik heb
Te geven
Doet chaos
Omkeren
Laat gedachten komen
Tot een nieuwe
Orde
In mijn hoofd
Weer helder
Opgeklaard
Het weer
Schijnt licht
De zon
Ook door
Beslagen ramen
Ontdooien
IJskristallen
Opent zich
Mijn ziel
En voelt
Echt
De warmte
Als zich openbaart
De liefde
Het innerlijk
Dat komt
Boven
Drijven
Is slechts het obstakel
De mens
Misleid
Door zichzelf
En het verleden.

In gedachten.

In
De stilte
Van de nacht
Nog steeds
Op zoek
Naar de structuren
En de grotere verbanden
De betekenis
En de zin
Omdat de leegte
Van het bestaan
Anders
Zo volkomen
Zinloos
Is
Blijven kijken
Vooral zien
Anders denken
Buiten
Het geëigende
Durven treden
Uit jezelf
Leren
Zien
Wat is meer
Tussen de sterren
Dan de stof
Waaruit ze zijn
Gemaakt
In onze gedachten

Ik geef.

Ik geef
Mijn dromen
Mee
Aan de wind
Tijd
Om te gaan
Leven
Als de mist
In mijn hoofd
Is opgetrokken
Fluisterend
Tegen schaduwen
In de nacht
Voorbij
Gegaan
De storm
Die over
De wereld
Trok
Een lange stoet
Gedachten
De vergetelheid in
Bedenksels
Uit vervlogen tijd
Gedragen
Op vleugels
Van de angst
Trekt over de aarde
Een nieuw besef
Van hoop
Geopend
Het bewustzijn
Klaar om te gaan
Beleven
De mens
Het eigen ik
Te zijn
Volledig
Zonder
Illusies
Is wat er is
Niet slechts
Wat niet bestaat
Anders
Dan in ons hoofd.

De wereld was….

De wereld was
Een oliebol
Bedekt met poedersuiker
En ik zat gebakken
Erin
En at me een weg
Naar buiten
Door het taaie deeg
Dat bestond uit de bladzijden
Van alle boeken
Ooit geschreven
En begreep
Ineens
De betekenis
Van het woord
Leesvoer
En daarbij
De beelden
Draadloos gecommuniceerd
Geconsumeerd
Leed ik al ras
Aan internetindigestie
Om alles
Weg te spoelen
Met een stortvloed
Van geluiden
Overdonderd
Door de kakofonie
Bleek heel de wereld buiten
Uiteindelijk
Binnen te zitten
Wachtend
Op de openbaring.

Zijn.

Zijn
Als de wind
Ongrijpbaar
Zacht
Als een streling
Doch krachtig
Te worden
Als nodig
Onpeilbaar
Zonder grenzen
Oneindig zwevend
In stilte te komen
Aanzwellend
Tot oorverdovend
En slechts te zijn
Wat je bent
Is enkel
Beweging
Slechts te zien
Door een wolk
Aan het zwerk.

Hangend aan de aarde.

We hangen aan de aarde
En zien alles omgekeerd
De wereld op de kop
Of op atlas zijn schouders
Vertalen we
Met onze hersenen
De signalen
Omgekeerd
In ons brein
Staat alles anders
Dan in de werkelijkheid
Daar buiten onze kop
Speelt alles
Zich af
In het licht
Sluiten we onze ogen
En onszelf af
Van die schone wereld
Leven liever
In duisternis
Gehuld
De geest
Gesloten
Voor de liefde
Die ons laat zien
Wat werkelijk
Belangrijk is
Is dat ook donker
Is alleen maar licht
Slecht beperkt
Door ons vernauwd bewustzijn
Zijn we ons
Nog steeds niet
Gaan leren kennen
Het innerlijk
Dat eigenlijk
Het uiterlijk is
Verhuld de mist
Van het bedenken
Ons echte zicht
Op de wereld
Zoals die werkelijk is